ನಮ್ದೂ ಒಂದ್ ಪುರಾಣ

ತೋಚಿದ್ದ ಗೀಚಿದ್ದು

ಜಗತ್ತು ಬೇಸರವಾದಾಗೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ದೂರ ಹೊರಟೋಗ್ಬಿಡಣ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಅಂತರಾತ್ಮ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡ್ತಾನೆ ಇರತ್ತೆ. ಅದರ ಗ್ರಹಿಕೆ ಒಂದ್ಸಲ್ಪ ಕಷ್ಟನೇ  ನನ್ನಂತ ಹದಿಹರೆಯದ ಹುಡುಗ್ರಿಗೆ. ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಆರಕ್ಕೇರಲ್ಲ ಮೂರಕ್ಕಿಳಿಯಲ್ಲ ಅನ್ನೋವಂತ ತ್ರಿಷಂಕು ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮಂತ ಡಿಗ್ರಿ ಹುಡ್ಗರ ಕಾಮನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು. ಇನ್ಯಾವ್ದೋ ವಯಸ್ಸಿನ ತುಮುಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಹೆಂಗೋ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡ್ಕೊಳೋವಷ್ಟು ಕೆಪಾಸಿಟಿ ಇದೆ ಅನ್ನೋದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ನಮ್ಗಿರೋ ಒಂದಷ್ಟು ಒಳ್ಳೇ ಗುಣಗಳ ಲಿಸ್ಟಲ್ಲಿ ಇರೋದು. ನನ್ಮಗಂದ್ ಏನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು ಅಂತ ನಂಗೇ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ‌  ಜಗತ್ತಿನ್ ಬಗ್ಗೆ ಜನ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಂತರಾ ಭಯ ಒಳಗೊಳಗೇ.

ಭಯ ಅಂದ್ರೆ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ ; ಇನ್ನೇನ್ ಎರಡ್ಮೂರ್ ವರ್ಷ ನಾವೂ ಸಮಾಜಕ್  ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಡ್ತೀವಿ ಆದ್ರೆ ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಗುಂಡಗಿರೋ ಜಗತ್ತು ಚೌಕ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಅಂತೂ ಇದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ್ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜಾಸ್ತಿ ಚಿಂತೆ ಮಾಡೊವ್ನಲ್ಲ ನಾನು. ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೀವಿ ಅಂದ್ರೆ ಟಿಕೆಟ್ ತಗೋಬೇಕು ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳ್ಸಿ ಮುಂದಕ್ಕ ಹೋಗ್ಬುಡ್ತಾನೆ ಅನ್ನೋ ಚಿಕ್ಕ ದುಗುಡ ಅವಾಗವಾಗ ಕಾಡ್ತಾ ಇರ್ವಂತದ್ದು. ಇದ್ ಬಿಟ್ರೆ ಇನ್ನೇನಾದ್ರೂ ಹೇಳಣಾ ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ ಚಿಕ್ ಲೈಫ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು
ಅದ್ರಲ್ಲೇನೂ ಸ್ಪೆಷಲ್ಲಾಗ್ ಹೇಳ್ವಂತದ್ದೇನಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಮಿಡ್ಲಕ್ಲಾಸ್ ಮನೆ. ಸಣ್ ಜಮೀನು ಹಳ್ಳ ಕೊಳ್ಳ.. ಅದ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಮದ್ವಿಗ್ ಜಾತಕ ಕೊಡ್ತಾ ಇದೀನಾ? 🙄😅

ಹಿಂಗೇ ವಾಟ್ಸಾಪು, ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕು, ನಮ್ ಜೀವ್ನದ್ ಪ್ರೆಂಡ್ಸು. ಬರವಣಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳ್ವಂತದ್ದೇನ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಮನ್ಸಾದಗ್ ಹಿಂಗಿತದ್ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅರ್ಥ ಇಲ್ದೇ ಇರೋ ಕವನ ಗೀಚ್ತೀನಿ..
ಬಿಟ್ರೆ ಬುಕ್ಸ್ ಓದೋ ಹವ್ಯಾಸ 'ಅವಾಗಾವಾಗ ಬೆಳ್ಸ್ಕೋತಾ ಇರ್ತೀನಿ'.
ಇದೇ ನಮ್ ಒಂತರಾ ಗಿಲ್ಟ ಸುರ್ವಾಗಕ್ ರೀಸನ್ ಅನ್ಕೋಬಹುದು. ನಾನ್ ಓದೋಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡ್ದ್ರೆ ಅದ್ರಲ್ ಬರೋ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟ್ರ ಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ ಸುತ್ಮುತ್ಲೇ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇರೋವಂಗೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನೇ ಏನೋ ಅಂತನೂ ಅನ್ಸ್ಬಿಡತ್ತೆ. ಆದ್ಯಾತ್ಮ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದ್ರೂ ಜೀವ್ನ ಸುಂದರವಾಗೇನೂ ಕಾಣ್ಸ್ತಿಲ್ಲ. ಇರೋ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ ಹಾಯಾಗ್ ಕಳ್ದ್ಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆ ತುಂಬಾ ಸಲ ಬರ್ತಾ ಇರ್ತವೆ. ಮೊದಲ್ನೇದಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಗೋಲ್ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸೆಟ್ ಮಾಡ್ಕಂಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದೇ ಈಗ ಸದ್ಯಕ್ ಕಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಗಿಲ್ಟ್ ಪಟ್ಟಿಗೆ  ಸೇರ್ಸ್ಕೋಬಹುದೇನೋ..

ಮಗ್ಗಿ ಬಾಯ್ಪಾಠ ಮಾಡ್ತಿದ್ವಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕವ್ರಿದ್ದಾಗ ಅದೇ ಒಂದೊಂದ್ಸಲ ಬೆಟರ್ ಅನ್ಸತ್ತೆ.ಯಾಕ್ ಗೊತ್ತಾ ನಿಜ ಹೇಳ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ಆಗ ಅಂಕಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಂದ್ರೆ ಏನಂತನೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ದೇ ಇರೋ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವ್ ಅದನ್ನ ಕಲ್ತಿರ್ತಿದ್ವಿ. ಅದೇ ಈಗ ಏನನ್ನೂ ಕಲೀಬೇಕಂದ್ರೆ ಅದು ತಲೆಗೋದ್ರೆ ಸಾಲಲ್ಲ ಮಿದುಳೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇನೇನೋ ಪಿಯುದಲ್ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ಲ್ಯಾಬಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ ಎಕ್ಸ್ಪರಿಮೆಂಟ್ ಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ  ಕೆಮಿಕಲ್ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ ನಡ್ದು ಹಂಗೇ ಒಂದೇ ಸಲ ಕಕ್ಕಿಬಿಡ್ಬೇಕು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವ್ ಮಾಡೋ ಯೋಚನೆಗಳ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ಗಳಿಂದ ಫ್ಯೂಮ್ಸ್ ಬಂದು ವಾತಾವರಣ ಕೆಡಲ್ಲ ಅನ್ನೋದೊಂದೇ ಖುಷಿ ವಿಷಯ. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೊತ್ಗೆ ಯಾರ್ಯಾರ್ ಮನೆ ಮಕ್ಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ ರ್ಯಾಂಕ್ ನೋಡಿ ಉರ್ಕೊಂತಾ ಕೂತಿರ್ತಿದ್ರೇನೋ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಆಕ್ಚುಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಲೈಫು ಅವಾಗವಾಗ ತೋರ್ಸ್ತಾ ಇರತ್ತೆ. ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಗುಂಡಗಿದೆ ಆದ್ರಿಂದ ಇಂತದ್ರಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಮನ್ಸು ದೂರ ಹೋದ್ರೂ ಮತ್ತೆ ಬಂದ್ಬುಡತ್ತೆ, ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ್ಟಿದ್ನೋ ಅಲ್ಲಿಗೇನೇ..

ಯಾರ್ನೋ ತಿದ್ದೋ ಮನ್ಸು ನಂಗಂತೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾನ್ ಪಕ್ಕಾ ಸೈನ್ಸ್ ನಂಬೋ ಮನ್ಷ. ಅದ್ಕೇ ನಂಗ್ ಅವಾಗಾವಾಗ ಕಾಂಟ್ರವರ್ಸಿಗಳು ನಡೀತಾ ಇರತ್ತೇನೋ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ನಿಜ ಹೇಳ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ಯಾವ್ದೇ ಧರ್ಮದ್ ಮೇಲೂ ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನೋದು ಇಲ್ಲ ಅಂತನೇ ಹೇಳ್ಬೇಕು. ಆದ್ರೆ ದೇವ್ರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಅವ್ರವ್ರು ಕಾಣೋ ರೀತಿ ಬೇರೆ ಅಷ್ಟೇ. ಒಳ್ಳೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ಗುರು ಇರಬೇಕು.ಮಠ ಇರ್ಬೇಕು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ಚರ್ಚುಗಳು, ಮಸೀದಿಗಳು ಏನೇ ಇರಲಿ ಅವೆಲ್ಲ ಇರ್ಬೇಕು ಆಗ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ  ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ಭಯ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆ ಅವ್ನನ್ನ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿರೋ ಬಡಜೀವ ನಮ್ದು.  ಸದ್ಯದ್ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಮೈನ್ ಕೊಷ್ಚನ್ ಇದೇ ಇರಬಹುದೇನೋ..
   ಜಗತ್ತು ಮೌಢ್ಯ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ನಾಸ್ತಿಕತೆ ನಡುವಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ವಿಲವಿಲ ಅಂತ ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಆಗಾಗ ಅನ್ಸ್ತಾ ಇರತ್ತೆ. ಇಷ್ಟೊಂದ್ ವಿಷಾಲವಾದಂತ ವಿಷಯದ್ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೋ ಕೊಡುವಂತಹ ಸ್ಟೇಟ್ಮೆಂಟ್ಗಳನ್ನೋ ಅಥವಾ ಡೆಫಿನೇಷನ್ನುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಾನ್ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟವ್ನಲ್ಲ. ನಂದೊಂತರಾ ಜೀವ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಬದುಕ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅಷ್ಟೇ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌಢ್ಯವೂ ಸರಿ ಅಂತ ಅನ್ಸಿದ್ರೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಾಸ್ತಿಕವಾದವೂ ಸರಿ ಅಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ . ಆದ್ರೆ ಕನ್ಕ್ಲೂಜನ್ನಿಗೆ ಬರೊವಂತ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತನೇ ಪದೇ ಪದೇ ಮನ್ಸು ಹೇಳ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಯಾಕ್ ಗೊತ್ತಾ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ರಹಸ್ಯ ಆಗಿರುವಾಗ ಅಂತ್ಯವೂ ಒಂದಷ್ಟು ಊಹೆಗಳಲ್ಲೇ ಸಾಗ್ತಾ ಇರೋವಾಗ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇದನ್ನೇ ಸತ್ಯ ಅಂತ ನಂಬಬೇಕು ಅನ್ನೋವಂತದ್ದು.

ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳೋದು ಒಂದ್ ವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಮೂರು ಆಯಾಮ ಇರತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು. ಒಂದು ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ನೋಡ್ಬೇಕು ಇನ್ನೊಂದು ಎದುರಿನವನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ರ ವಾಸ್ತವದ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ನೋಡೋವಂತದ್ದು. ಇಷ್ಟ್ ಸಾಕು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರ್ದು ಹಗುರ ಆಗ್ಬೇಕು ಅನ್ಸ್ತು ಬರ್ದೆ. ಯಾರೋ ಹೇಳ್ದ್ರು ಕಾಡ್ತಾ ಇರೋದ್ನೆಲ್ಲ ಬರ್ದಿಡು ಅಂತ. ನೋಡೋಣ ಸಾಗ್ತಾ ಸಾಗ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಸಿಗೋಣ..